BEN DANİELA.

Bir zamanlardı indik dünyaya Tattık tuzlusundan acısından Ve çokça tatlısından Ya Rab, huzurunda eğilmek için Çizdin boyadın bizi anamızın karnında Geldik ve senden ayrılış hırpaladı en çok sadrımızı Parçadan bütüne bizi birleştirdin Sana kavuşmak için Tekrar ayrılmak gerekti parçalara. Ya Rab, içimde bir haykırış var Bir inleyiş kulaklarda uğuldayan Burulmuş bir dudak var Ve durgun bir deniz  Sadece seni ummakla dalgalanan. Ya Rab, biliyorsun Ben dağlarla ve ovalarla bir şey paylaşıyorum Bir ince ezgi temas ediyor acıtıyor beni Dağlardan da eski ruhumu Körpecik bir bedende gezdiriyorum. -SON-

Hamd, başta da sonda da Allah içindir yalnızca. Dünya bir harp meydanıdır. İnsanoğlu Adem'in sulbünden dünyaya indirildiğinden bu yana savaş başlamış, hiç dinmemiş, bazen durulmuş, bazen kızışmış ama hiç bitmemiştir. İnsanlar sadece birbirleriyle savaşa girmemiş aynı zamanda soyut varlıklarla da savaşmışlardır. En büyük savaşı ise insan bizzat kendisi ile vermekte. Dünyaya indik. Silahlarımızı kuşandık. Ya bu savaşı kazanacak ve cennet ganimetine vasıl olacağız yahut kaybedip alçaltılmış bir halde yenilgiler diyarını boylacağız. Bu savaşı nasıl kazanacağız? Düşman kim? Hangi cephedeyiz? Nasıl bir strateji izlemeli? Tüm bu sorulara savaşın Hakim'i yanıt veriyor. Ele alacağımız ayetler bir savaşın nasıl kazanılıp nasıl kaybedileceğine dair altın kurallar içeriyor. Gerçi ayetler savaş denince ilk akla gelen halini konu ediniyor, yani kıtal. Ama  dünya da bir harp meydanıdır demedik mi? "Musa’dan sonra İsrailoğullarının ileri gelenlerini görmedin mi? Hani onlar nebilerine demi...